Aan het woord Alie Boorsma, deelneemster aan de Olympische Winterspelen in 1984

Topsport Flevoland.nl - Alieboorsma.jpg

De Olympische Winterspelen 2018 worden gehouden in Pyeongchang. Wij laten een aantal Flevolandse experts aan het woord met o.a. voorspellingen en tips waar wij als kijkers op kunnen letten. Aan het woord Alie Boorsma, schaatsster en deelneemster aan de Olympische Winterspelen in 1984.

Kan je eerste iets vertellen over jouw Olympische ervaringen?

De OS in 1984 werden gehouden in Sarajevo in Joegoslavië, toen nog een communistisch land. Het land, de mensen en de organisatie waren niet klaar voor een dergelijke groot evenement, gezien de organisatie, de infrastructuur en de elektriciteit. Zo was er in het gehele land ‘s avonds geen elektriciteit omdat het Olympisch dorp dat nodig had. De bewoners van Sarajevo hadden geen flauw idee dat dit een wereld evenement was. Velen waren niet in het bezit van een tv. De sporters moesten amateurs zijn en mochten geen geld ontvangen voor de sport, laat staan dat er sponsoren waren. Er was geen HHH, geen medal plaza, geen feesten, geen sponsor bijeenkomsten. Theo Koomen hield zijn radiopraatje naast ons aan tafel. Er was een handjevol journalisten afgevaardigd naar de OS evenals belangrijke mensen, uit sportbonden of zichzelf benoemde belangrijke mensen.

Wij als team waren er klaar voor en hadden er veel zin in. Alhoewel de voorbereidingen niet optimaal waren en er weinig aandacht was voor het team. Mee door de slechte onderlinge verhoudingen van de trainers. Door de slechte omstandigheden in het Olympisch dorp, de slechte organisatie en omdat de trainers niet met elkaar konden opschieten was de sfeer in de ploeg ver beneden peil. Dit had uiteraard zijn weerslag op de prestaties van de sporters.  Wij zaten als team  de gehele tijd samen in een flatgebouw.

Ik kwam uit op de 500m die ‘s morgens werd uitgesteld vanwege sneeuwval. Door de primitieve organisatie waren er mannen die met houten latten de sneeuw van de baan moesten schuiven. De 500m werd in de middag verreden toen het weer was opgeknapt. Helaas ben ik gevallen en was uiteraard erg teleurgesteld. Ik heb wel een uur in de kleedkamer gezeten om dit trauma te verwerken. Er was geen begeleider bij de ploeg om mij op te vangen. Ook in 1984 waren dopingproblemen bij de Russen en de Oost-Duitsers. Dat was algemeen bekend maar de dopingcontrole was niet zo goed als tegenwoordig. Het Oostblok was zo sterk dat er niet tegen te schaatsen was.  Wij waren blij met een 4de of 5de plek.

Hoe bereiden topsporters zich, anno 2018 voor op de Olympische winterspelen? 

De voorbereiding is niet meer te vergelijken met 1984. Tegenwoordig is schaatsen een baan, voor zowel trainer als sporter en wordt er veel geld mee verdiend. Wij, sporters en trainers, hadden een baan naast het schaatsen. Tegenwoordig zijn de teams uitgebreid met managers, artsen, fysio’s, psychologen, haptonomen, diëtisten, enz. Soms wordt er een privévliegtuig gecharterd om eigen fysio in te vliegen of een schaatsenslijper. Tegenwoordig gaan schaatsers in het seizoen nog even naar de zon om bij te tanken. Wat jammer is, is dat schaatsen tegenwoordig geen mondiale sport meer is. Door het vele geld wat er verdiend wordt en de hoge sponsorbudgetten, haken buitenlandse teams af. De sporters zijn BN’ers geworden en worden enorm op een voetstuk geplaatst. Wij reden zgn. interlands tegen Zweden, Noorwegen en Duitsland. Deze landen zijn afgehaakt, en hebben nog een paar individuele topschaatsers, evenals Canada en USA. Tegenwoordig is schaatsen geen buitensport meer en kunnen de sporters zich focussen op een optimale voorbereiding met een optimaal begeleidingsteam. Wij moesten zowel schaatsen tegen de weersomstandigheden, de ijsomstandigheden en tegen de tijd van je tegenstander.

 Vaak had je pech als er teveel wind stond, het koud was of het ijs aangeslagen was of te zacht door het weer. Er werd geen rekening gehouden met de dweilpauze, die was gewoon halverwege de wedstrijd. Er werden twee afstanden gereden op één dag met een korte pauze, dan kon je nog net zelf je schaatsen slijpen en de warming up doen. Maar ja,  wij wisten niet beter.

Hoe anders waren de spelen toen jij deelnam t.o.v. nu anno 2018?

Heel anders. Niet meer te vergelijken met deze tijd. Gedurende de 10 jaar die ik heb doorgebracht in de nationale ploeg was er weinig aandacht voor ons privéleven, de trainingen, het team enz. De OS leefde veel minder in mijn tijd. Je ging naar een gewone wedstrijd eigenlijk. Het werd nauwelijks uitgezonden op tv, alleen tijdens de reguliere sportuitzendingen. Nu zijn er social media, sponsoren, commercie die de OS bepaalt. De tv zendt de gehele dag alles uit en dergelijke wedstrijden worden uitgemolken met onbelangrijke items. Men schaatst niet meer maar racet. Tijden worden in schema’s gezet, de schaatsers hebben al gewonnen voordat de wedstrijd is begonnen. Onbelangrijke onderwerpen worden belangrijk en dat maakt het kijken naar een mooie sport steeds moeilijker omdat alles herhaald wordt in vele praatprogramma’s.

Hoe zie jij, in de toekomst de kansen voor Nederland in de andere Olympische wintersporten, dan het schaatsen? 

Niet positief. Het NOC*NSF maar ook de betreffende sportbonden investeren niet in de kleinere wintersporten, zodat het talent in die sporten geen kans krijgt om zich te ontwikkelen en te investeren in hun sport. Ook voor het schaatsen moet geïnvesteerd worden in de toekomst. Hele generaties hebben nooit geschaatst en vinden het saai, zowel om te doen als te kijken. Er zijn bijna geen opvolgers voor de huidige generatie.

Wat vind jij dat de lezers zeker nog moeten weten over de Olympische Winterspelen?

Eigenlijk niets. Gewoon kijken en genieten.